Waar/wat



MIJN VERTELPLEK

Vertellers komen graag op plaatsen waar mensen met reden en doel bijeenkomen, en luisteraars komen daar waar verteld wordt… Dat kan dus iedere plek zijn: een theater, een open plek in een bos of een bank in het park, een kerkgebouw of  het café op de hoek, een ziekenzaal, een feesttent, of gewoon thuis aan tafel of op moeders mooiste stoel.

Maar - niet elk verhaal kan op iedere willekeurige plek verteld of gespeeld worden. Soms omdat zicht en akoestiek te slecht zijn of omdat de plek niet de intimiteit heeft die gelegenheid én verhaal verdienen. De gekozen plek beïnvloedt ons verhaal of de vorm ervan. Ze kan ons dragen en vleugels geven, of ons beperken en vleugellam maken. 

Dus: welk verhaal hoort optimaal bij dít publiek voor déze gelegenheid op wélke plek thuis? 




EEN VERHEVIGDE WERKELIJKHEID

In mijn ogen is ‘het theater’ een vertelplek waar een verhevigde werkelijkheid wordt opgeroepen. Aspecten van de werkelijkheid worden onder een vergrootglas gelegd, en samengebald tot een compact verhaal, ontdaan van ballast en versiering. Verhevigd omdat tegenstrijdigheid en tegenover elkaar staande beelden en gedachten niet verbannen maar verwelkomd worden. Hevig ook omdat het heilige én het wereldse, het verhevene én het rauwe elk hun rechtmatige plaats opeisen, én omdat er steeds sprake is van een wezenlijk conflict en dus van botsende belangen, gedachten en emoties.

 

Ik houd van verhalen die toegangspoorten
kunnen worden tot een andere werkelijkheid...

... of een andere kijk daarop.

Stoel