Over theater

'theatergigant Peter van der Linden is dood'

De lente begon dit jaar zonder Peter van der Linden. Hij, de gigant, de reus onder de acteurs, overleed op 20 maart op 95-jarige leeftijd. Ooit zag ik hem triomferen in De knecht van twee meesters van de Italiaanse schrijver Goldoni. Hij was daarin ongeëvenaard aan het werk volgens de fysieke grillen van de Commedia dell' Arte. Ook herinner ik me nog hoe de toneelvloer van de Twentsche Schouwburg vol gegooid werd met enkele tonnen wit zand. Want  toneelgroep De Appel, hij was een van de oprichters, speelde de Storm van Shakespeare met het publiek eromheen, alsof we rondom de piste van een circus zaten.

 
Hun eigen Appeltheater in Scheveningen was nu eens een lege ruimte met een paar honderd kris kras neergezette stoelen voor Phaeton, ook al van Vondel, dan weer was het hele theater gevuld met een halve meter water, waarboven, op vlonders en in bootjes De trilogie van het zomerverblijf, ook al van Goldoni, gespeeld werd.
Nooit vergeet ik zijn adembenemende vertolking van Klytemnestra in de Griekse tragedie Agamemnoon. Ooit was ik aan zijn hele ziel en zaligheid gekluisterd toen hij sprookjes van Andersen vertelde, nee speelde, nee bezielde. Toegewijd als hij was vertelde die en andere tot op hoge leeftijd  in zijn eigen huistheatertje. Zo wilde en wil ik ook mijn theaterleven slijten.
Peter van der Linden, en zijn theatergroep De Appel, maakten mij volwassen in vele opzichten. De keizer is dood, leve de keizer!

Stoel