Het gelogen leven van heer P


'EEN HILARISCHE ZOEKTOCHT NAAR PULCINELLA'




Het is inmiddels al weer een jaar of vijfentwintig geleden dat ik - tijdens een studietrip van drie weken naar Venetië - stapelverliefd werd op het improviserend straattheater van de uit Italië afkomstige COMMEDIA DELL' ARTE.

Dagelijks stond ik op het San Marcoplein te kijken naar een jong, energiek en vooral knettergek theatergezelschap, grotendeels bestaande uit theaterstudenten uit heel Europa. Ze improviseerden er lustig op los.

Duurde hun voorstelling in het begin een minuut of twintig, na ruim twee weken was ie uitgegroeid tot een optreden van drie kwartier. Dagelijks probeerden ze nieuwe grappen uit, scènes verdwenen of groeiden juist uit tot stralende pareltjes. Ik herinner me een scène waarin de dochter van Pantalone, ze wilde trouwen maar mocht niet, en dreigde dus met zelfmoord.


Ze zwaaide met een denkbeeldig touw, sloeg dat om haar hals en knoopte zich - denkbeeldig - op. Niet meer dan dertig seconden duurde die hilarische scène. Na twee weken was dit momentje uitgegroeid tot een miniatuurtje van ongeveer 5 minuten. Ze toonde toen wel vijftig vormen van zelfmoord, waarbij ze zichzelf uiteindelijk wurgde met een ook al denkbeeldige rozenkrans om zichzelf vervolgens aan haar eigen haren, en als lijk, het toneel af te slepen.

Jaren later las ik een prachtig boek van Jetty Paërl over PUCLINELLA, een onbetrouwbare Commedia knecht, oorspronkelijk afkomstig uit Napels. Ik volgde workshops, speelde zelf met maskers, las mateloos veel en schreef zijn levensverhaal.

Zo nu en dan vertel ik er graag over, met de nodige maskers en enkele kostuums binnen handbereik!

Stoel